مهردل

ولله جنودالسموات والارض و کان الله علیماحکیما

سپاه (قوای) زمین وآسمانها لشگر خداست و خدا بحکمت (نظام آفرینش) داناست

یکی از دوستان از وبلاگ هم آوا خواسته راجع به جنگ بنویسم و دوست دیگری از وبلاگ کابوک در کامنتها چند بار موکدا خواسته از جنگ ننویسم!

البته هر دو یک دلیل دارند وآن اینکه از جنگ متنفرند. این تنفر از جنگ تنفری انسانی است برای کسانیکه انسانی می اندیشند . نه کسانی که به دنبال تعدی وتجاوز به حقوق دیگرانند که ما آنها را به عنوان متجاوز می شناسیم. ودر مقابل آنان موظف به دفاعیم

اخیرا به دلیل موضوع هسته ای ایران نگرانی هایی برای بروز جنگ بوجود آمده است . با نگاه به تاریخ کشورمان در بیست وهشت ساله گذشته می بینیم در هیچ مقطعی این تهدید منتفی نبوده و به بهانه های گوناگون کشور ما به تهاجم نظامی تهدید شده است. آغاز جنگ عراق بر علیه ایران در همان اوان پیروزی انقلاب برای شکست دادن مردمی که می خواستند به خود متکی باشند نشان از این داشت که دشمنان در برآورد اولیه خود نسبت به شکست سریع انقلاب اسلامی ایران مطمئن بوده اند اما مقاومت و پایداری مردم که بر اساس باورهای دینی آنها و تحت فرماندهی امام انجام شد نه تنها دشمنان کشورمان را به غلط بودن نظریه خود متوجه کرد بلکه آنها را به این باور رساند که ترکیب ایرانیان معجونی خطرناک است !  و نباید به این کشور همانند کشور یوگسلاوی و عراق و افغانستان بنگرند . اگر قدری فکر کنیم اذعان خواهیم کرد ایران رتبه اول رادر به خطر انداختن منافع کشورهای متجاوزبه حقوق ملتها داراست حال اینکه چرا با وجود دشمنی آشکار جبهه ضد بشریت با کشور ما ،تاکنون به ایران  همانند کشورهای دیگر تهاجمی وسیع وهمه جانبه نشده است دلایلی روشن دارد البته اگر کسی بیندیشد.

مردم ما با وجود قومیتهای مختلف و آداب و رسوم و زبانهای گوناگون به یک همزیستی مسالمت آمیز حول محور ایران اسلام و ملیت رسیده اند گر چه در مقاطعی بعضی از این نقاط مشترک مورد خدشه قرار گرفته اما آحاد مردم خدشه وارده را از سوی دشمنان دانسته و مجددا متحد گشته اند بگواه تاریخ آنها همیشه خود را در مقابل دشمنان ملتی واحد دانسته و از کیان کشورشان دفاع کرده اند به جر مواردی که بر اریکه دستگاه حاکمیتی آنها کسانی تکیه زده بوده اند که به جای خدمت به مردم مشغول سورچرانی خود و اطرافیانشان می شده اند حاکمانی مستبد که بخاطر ماندن در قدرت حاضر بودند بخشی از خاک و اقتدار کشور خود را بفروشند تا بمانند در چنین مواردی کاری از دست ملت برنمی آمده است حتی گاهی که حاکمان به دلیل اقتدار قوای نظامی خود به جنگ دشمنان می رفتند هر جا خود را بی نیاز از حمایت مردم می دانستند مجبور به تحمل شکست می شدند و به این ترتیب در جنگهایی اینچنین نیز بخشی از ایران از دست می رفت

اما اکنون آیا خطر جنگ جدی است . بله جدی است اما فوری نیست زیرا هنوز مردم به امید بهبود وضعیت خود به دلتمردانشان دلبسته اند گر چه این دلبستگی هرگز رنگ روزهای اول را ندارد اما این باعث تفرقه ایشان نیز نشده است

اگر به وبلاگهای سیاسی به عنوان نمونه آماری جمعیت ایران نگاه کنیم متوجه می شویم که در صد کمی از آنها به امید هجوم دشمنان نشسته اند تا بزعم خود از وضعیت ناهنجار فعلی خلاصی یابند ولی در صد بسیاری از آنها ضمن اعتراض به کاستی ها و مشکلات راههایی را به منظور اصلاح وضعیت موجود پیشنهاد می کنند از این رو تا چنین روحیه ای در مردم ما موجود است هیچ دشمنی جرات تعرض به ایران را نخواهد داشت پس رمز موفقیت ما اتحاد ماست هرگاه این اتحاد شکسته شود دشمن از همه سو به ما یورش خواهد آورد و این وظیفه دولتمردان کشور ماست که بدانند پیش از آنکه غالب مردم از حل مشکلات خود نا امید شوند باید در سریعترین زمان ممکن با انتخاب راهکارهای درست ؛ کمبودها ومشکلات را مرتفع سازند که به این ترتیب حمایت مردم از کشور تضمین خواهد شد و دشمن روزنه ای برای نفوذ پیدا نخواهد کرد

در همین زمینه بخوانید

حمله به ایران فاجعه خواهد بود، به هر قیمتی باید از وقوع آن جلوگیری کرد

مردم اروپا و آمریکا از حمله نظامی بر علیه ایران حمایت نمی کنند

چرا بوش نمی تواند به ایران حمله کند